جشن مرگ/اوکتاویو پاز برگردان:مهناز دقیق نیا
اکتاویو پاز به عنوان برجستهترین نویسنده و منتقد مکزیک شهرت دارد.
اوکتاویو پاز برنده جایزه نوبل1990 ادبیات و دریافت کننده جایزه صلح فرانکفورت و جایزه نویشتات است.
او بیش از 25 کتاب شعر و داستان دارد. او شاعر، مقاله نویس، نمایشنامهنویس، فیلسوف اجتماعی و منتقد بود، همچنین به عنوان یک سیاستمدار مکزیکی در فرانسه و ژاپن و به عنوان سفیر درهندوستان خدمت کرده است. متن زیر از کتاب «هزارتوی تنهایی» یکی از قدیمیترین آثار وی در باره مکزیک و مردم آن، ویژگیها و فرهنگ این کشورانتخاب شده است.
مکزیکی تنها، به جشنها و همایشهای عمومی عشق می ورزد.اواز هر موقیعتی برای جمع شدن، از هر دستاویزی برای توقف زمان و یادبود انسانها از طریق جشنوارهها و یا مراسم آیینی استقبال می کند. ما مردمانی مذهبی هستیم و این ویژگی تخیل و احساس ما را غنی می کند.
هنر برگزاری جشنوارهها و اعیاد مذهبی در بسیاری از کشورها کم ارج است اما درمکزیک اینطور نیست. تنها در چند مکان از د نیا می تو ان در نمایشهایی چون اعیاد مذهبی بزرگ مایا با رنگهای تند، لباسهای عجیب و غریب و رقص، آتش بازی و در هم لولیدنهای خستگی ناپذیر شرکت کرد: میوه، آب نبات، اسباب بازی و سایر چیزهای دیگر در چنین روزهایی در میادین و بازارها ودر هوای آزاد فروخته می شود.
تقویم ما مملو از جشنوارهها و اعیاد است.
یعنی روزهای مشخصی که تمامی کشور از روستاها تا بزرگ ترین شهرها به افتخار باکره گوادلالوپ و یا بنیتو خوارز دعا می کنند، فریاد می زنند، مست می شوند و فریاد می زنند.
همه ساله در پانزده سپتامبر در ساعت یازده شب ما عید گریتو ( فراخوان پدرایدالگو برای جنگ با اسپانیا) را در تمامی میدان های عمومی جشن میگیریم و توده های هیجان زده یک ساعت تمام فریاد می کشند... شاید بهتر است که برای بقیه سال ساکت بمانند. در طی روزهای قبل و بعد دوازده دسامبر (جشن باکره گوادالوپ) زمان توقف کامل می رسد و به جای راهگشایی به سوی فردایی فریبنده که همیشه خارج از دسترس است، یک امروز کامل و عالی را همراه با رقص و جشن و سرورناشی از ارتباط با مکزیک کهن و پر رمز و راز به همه شهر وندان تقدیم می کنند.
زمان تسلسل ندارد، چیزی می شود که در اصل بوده و هست: حالی که در آن گذشته و آینده تلفیق می شوند.
اما جشنهایی که کلیسا و دولت برای کشور ترتیب می دهند کافی نیست. حیات هر شهر و روستا توسط یک حامی مقدس اداره می شود که فیض او با صمیمت نظام یافته ای جشن گرفته می شود.
کشورهای همجوار نیز جشنواره ها و مراسم و نمایشگاههای سالانه خود را دارند و هر یک از ما نیز ملحد یا کاتولیک و یا هر چیز دیگری روز مقدس خود را داریم. برای ما ممکن نیست بتوانیم تعداد جشنها و زمان و هزینههایی که صرف آنها می شود محاسبه کنیم.
به خاطر می آورم که چند سال پیش از شهردار روستایی نزدیک «میتلا» پرسیدم« درآمد اداره روستا چقدر است؟».....ادامه مطلب